وفای شمع را نازم که بعد از سوختن ...به صد خاکستری در دامن پروانه میریزد...نه چون انسان که بعد از رفتن همدم... گل عشقش درون دامن بیگانه

متولد شدم در حالی که با ضربه ای محکم فهمیدم باید از ته دل ضجه بکشم و اینجا بود که برای اولین بار فهمیدم دنیایی که به آن وارد شده ام جای راحتی نیست

ای مرگ سر انجام خواهی آمد پس هم اکنون چرا نه؟ زندگی بس طاقت فرساست: لحظه شماری میکنم در انتظار آمدنت. چراغ ها را خاموش کرده و در را باز گذاشته ام چشم به راه تو این سان ساده و شگفت انگیز . به هر شکلی که دلخواه توست ظاهر شو

آنگاه که زندگی همچون ترانه ای جاری می گردد شاد بودن آسان است اما ارزش انسان زمانی آشکار می گردد که در شرایط آشفته نیز لبخند به لب دارد